Werken bij Sanofi
De diagnose die alles veranderde
Nicole herinnert zich de details van haar diagnose niet precies, maar de verhalen van haar ouders zijn haar altijd bijgebleven. “Ik was enorm afgevallen, voelde me lusteloos, lag vaak op de bank en had voortdurend dorst”, vertelt ze. “Mijn moeder wist dat er iets niet klopte, maar pas na advies van een tante vroeg ze specifiek om een test. En die bevestigde meteen haar vermoeden: mijn bloedglucosewaarde was onmeetbaar hoog.” Ze werd direct opgenomen in het ziekenhuis, maar kijkt met een positieve blik terug op die tijd. Twee weken later mocht ze eindelijk naar huis, haar twee oudere zussen hadden slingers, ballonnen en een groot 'Welkom Thuis'-bord aan de voordeur gehangen.
Ik was enorm afgevallen, voelde me lusteloos, lag vaak op de bank en had voortdurend dorst
Nicole
“Ik besefte niet dat het voor altijd was”
Wat de diagnose type 1 diabetes precies betekende, drong toen nog niet tot haar door. “Ik was te jong om te begrijpen wat er gebeurde en liet het maar over me heen komen. Voor mij hoorde het gewoon bij het leven”, vertelt ze. “Het besef dat dit chronisch was, kwam pas veel later.”
Voor haar familie was de impact echter groot. Nicole’s vader bleef verdrietig over de diagnose, zelfs tot aan zijn dood. Haar moeder was vooral bezorgd dat er iets mis zou gaan en was daardoor enorm toegewijd aan de zorg.
“Mijn oudste zus werd een soort zorgzus, terwijl mijn middelste zus er keihard mee werd geconfronteerd. Bij een hypo werd ik vaak heel opstandig en weigerde ik te eten, zelfs geen druivensuiker. Eén keer heeft mijn zus me op haar rug van school naar huis gedragen, terwijl ik boos was en niet naar haar wilde luisteren. Dat was niet persoonlijk bedoeld, maar zij voelde die frustratie wel.”
Een leven vol structuur
Gezien het feit dat er geen familiegeschiedenis was van de aandoening, bracht dat heel veel onzekerheid en zorg met zich mee. Nicole’s jeugd draaide om strakke routines. “Twee keer per dag insuline spuiten, vaste eetmomenten, en altijd een duidelijk dieet. Ik droeg zelfs twee horloges, zodat ik precies wist wanneer ik moest eten.”
Toch deden haar ouders hun best om het leven voor haar leuk te maken. “Mijn vader en ik hadden een eigen ritueel rond het spuiten van insuline, ik ging in een speciaal stoeltje zitten en hij zorgde dat alles klaarstond. Het waren onze vader-dochtermomenten”, zegt Nicole met een glimlach.
En op zondag mocht ze een broodje met hagelslag, waarbij ze de langste hagelslagjes altijd aan haar vader gaf. "Die kleine dingen maakten het verschil. Mijn moeder richtte zich op de voeding en had een notitieboekje waarin ze alles opschreef. Zelfs hoeveel gram suiker ik mocht. Dat was haar manier om de controle te houden.”
Maar er waren ook pijnlijke momenten. “Tijdens Sinterklaas op school lag er een fondantkikker op elk bureau, behalve op dat van mij. Ik moest in mijn eentje naar de lerarenkamer om suikervrije chocolade te halen. Dat voelde eenzaam en raar.”
Openheid én uitdagingen
Nicole’s ouders leerden haar al vroeg verantwoordelijkheid te nemen voor haar eigen bloedglucosewaarden. “Ze wilden dat ik zelf mijn zorg kon regelen, en dat heeft me enorm positief beïnvloed. Ik heb geleerd om me door niets tegen te laten houden.”
Die zelfstandigheid zorgde ervoor dat Nicole er altijd openlijk over sprak. “Op de HTS vertelde ik het meteen aan mijn klasgenoten en spoot ik insuline gewoon in de kantine. Ik vond het belangrijk om uit te leggen wat er kon gebeuren, zodat mensen wisten wat te doen mocht ik flauwvallen.” Die openheid gaf kracht, maar bracht ook uitdagingen mee. “Tijdens een sollicitatiegesprek in mijn twintiger jaren vertelde ik heel eerlijk over mijn situatie. Kort daarna werd ik afgewezen, en ik had sterk het gevoel dat mijn openheid de reden was. Dat raakte me. Vanaf dat moment vertelde ik het pas als ik de baan al had.”
Tijdens de coronapandemie ging het weer mis. “Ik solliciteerde digitaal en kreeg midden in het gesprek een hypo. Ik probeerde door te zetten, maar het ging duidelijk niet goed. Normaal bereid ik me altijd zorgvuldig voor: ik controleer mijn bloedglucose en zorg dat ik iets bij de hand heb. Dit keer was ik te nonchalant. Dat moment bracht me tot het besef hoe vanzelfsprekend mijn voorbereidingen voor mij zijn, terwijl mensen die niet met type 1 diabetes leven daar nooit bij stil hoeven te staan.”
Een carrière, ondanks of net dankzij leven met diabetes
Na haar studie Chemische Technologie werkte Nicole jaren in chemische fabrieken. Maar vond de afgelopen vijf jaar niet de juiste baan. “In 2022 besloot ik mijn carrière om te gooien”, zegt ze. “Datzelfde jaar begon ik na veertig jaar weerstand eindelijk technologie op mijn lichaam toe te laten.
Ik ging een insulinepomp met sensor gebruiken en dat veranderde alles. Het inspireerde me om vrijwilligerswerk te doen bij Diabetes+.”
Nu werkt Nicole als insulinepomptrainer bij een pompfabrikant. “Ik had nooit gedacht dat mijn eigen diagnose me zoveel motivatie zou brengen. Het voelt alsof ik eindelijk mijn roeping heb gevonden.” Als insulinepomptrainer ondersteunt ze anderen en vindt ze het belangrijk om haar persoonlijke ervaringen te delen. “Ik laat mensen zien dat ze niet alleen zijn. Iedereen heeft verschillende ervaringen in het leven met diabetes en ik vind het mooi om te horen dat mensen zich herkennen in mijn verhalen.”
Haar werk gaat echter nog verder: “Ik help mensen niet alleen met technologie maar vooral met het gevoel dat ze niet alleen zijn en dat ik ze een zicht kan bieden op een kwaliteitsvoller leven. Dat vind ik misschien nog wel het meest waardevolle.”
Haar boodschap is simpel maar krachtig: “Technologie kan je ondersteunen, maar het belangrijkste is de tijd en ruimte nemen om je leven opnieuw in te richten. Als je dat hebt, kun je ook een mooi en vol leven leiden.”
“Alles is mogelijk wanneer je focust op wat wél kan”
Terugkijkend op haar leven benadrukt Nicole haar veerkracht. “Ik heb tijd nodig gehad om mijn beperkingen te accepteren en uiteindelijk te overwinnen. Maar daardoor kan ik nu zeggen: niets is onmogelijk.”
Ze heeft zichzelf uitgedaagd op talloze manieren. Tijdens haar eerste paaldansles kreeg ze binnen tien minuten een hypo, maar ze gaf niet op. “Daar zat ik dan in de kleedkamer, terwijl mijn trainer me troostte. Het voelde alsof ik gefaald had. Maar ik wilde dit zó graag dat ik bleef zoeken naar een oplossing. Uiteindelijk kon mijn lichaam wennen aan de inspanning, en lukte het.”
Ook een meerdaagse trektocht door de Thaise jungle vormde een enorme uitdaging. “Drie dagen lopen, slapen in de natuur en omgaan met de hitte. Ik had vaak hypos en moest continu mijn bloedglucosewaarden managen, maar wat ik me vooral herinner, is de prachtige omgeving. Ondanks de tegenslagen bleef ik focussen op wat ik wél kon.”
De momenten waarop het haar niet beperkt heeft, koestert Nicole het meest. “Eén keer tijdens een training met mijn personal trainer ging ik volledig stuk op conditie en kracht. Maar voor het eerst voelde ik me niet geremd en dat gaf me zoveel vertrouwen.”
Als je goed met je gezondheid omgaat en jezelf voorbereidt, ontdek je dat er meer mogelijk is dan je denkt
Nicole
Anderen inspirereren
Nu helpt ze anderen met haar verhaal. Ze coachte ook ouders van kinderen die leven met type 1 diabetes en deelde haar ervaringen om hen te ondersteunen. “Toen ik mijn moeder hierover vertelde, wenste ze dat ze zelf veertig jaar geleden ook coaching en ondersteuning mocht hebben gehad. Die erkenning was voor mij zo waardevol.”
Na meer dan veertig jaar leven met diabetes heeft Nicole één belangrijke boodschap: “Niets is onmogelijk. Als je goed met je gezondheid omgaat en jezelf voorbereidt, ontdek je dat er meer mogelijk is dan je denkt. Uiteindelijk willen we allemaal hetzelfde: leven, werken, sporten en genieten, net als ieder ander mens.”