คำถามที่พบบ่อย

โรคติดเชื้ออาร์เอสวี สามารถตรวจได้โดยการเก็บตัวอย่างจากสารคัดหลั่งในจมูก ซึ่งต้องดำเนินการโดยบุคลากรทางการแพทย์

เมื่อทารกติดเชื้ออาร์เอสวี ไวรัสจะเพิ่มจำนวนในร่างกายประมาณ 3–5 วัน (เรียกว่าระยะฟักตัว)¹¹ หลังจากนั้นอาการจะเริ่มแสดง โดยมักรุนแรงขึ้นในวันที่ 5 และดีขึ้นภายใน 7–10 วันหลังติดเชื้อ¹¹ 

ส่วนใหญ่ของผู้ติดเชื้ออาร์เอสวี จะมีอาการไม่รุนแรงและหายได้เอง¹ แต่ในบางราย อาการอาจรุนแรงขึ้นอย่างรวดเร็วภายในไม่กี่วัน⁶ 

หลังจากหายจากอาร์เอสวี อาการไออาจคงอยู่ประมาณ 4 สัปดาห์ และประมาณครึ่งหนึ่งของทารกอาจมีอาการหายใจมีเสียงหวีด¹¹ 

ปัจจุบันยังไม่มีการรักษาเฉพาะสำหรับโรคติดเชื้ออาร์เอสวี โดยทั่วไปจะดูแลแบบประคับประคองและบรรเทาอาการ 

ส่วนใหญ่ของผู้ติดเชื้อจะมีอาการไม่รุนแรงและหายได้เองภายใน 1–2 สัปดาห์ 
แต่ในกรณีรุนแรง อาจต้องให้การรักษาด้วยออกซิเจน การให้น้ำ และการสนับสนุนการให้อาหาร 

ตามคำแนะนำของศูนย์ควบคุมและป้องกันโรคแห่งสหรัฐฯ (CDC) 

• ใช้ยาลดไข้และบรรเทาอาการปวดที่หาซื้อได้ทั่วไป เช่น พาราเซตามอลหรือไอบูโพรเฟน (ห้ามให้แอสไพรินกับเด็ก)* 

• ดื่มน้ำให้เพียงพอ เพื่อป้องกันภาวะขาดน้ำ 

• ปรึกษาแพทย์ก่อนให้ยาแก้หวัดที่ไม่ต้องใช้ใบสั่งแพทย์ เนื่องจากบางชนิดมีส่วนผสมที่ไม่เหมาะกับเด็ก 

โปรดอ่านฉลากยาและปฏิบัติตามคำแนะนำก่อนให้ยาแก่เด็ก และปรึกษาเภสัชกรหรือแพทย์หากมีข้อสงสัย 

หากลูกน้อยมีอาการหายใจลำบาก ดื่มน้ำไม่เพียงพอ หรืออาการแย่ลง ควรรีบพาไปพบแพทย์ทันที

ทารกที่คลอดก่อนกำหนด (ก่อน 37 สัปดาห์ของการตั้งครรภ์) มีความเสี่ยงสูงต่อการติดเชื้อ อาร์เอสวี ที่รุนแรงมากกว่าทารกที่คลอดครบกำหนด 

อย่างไรก็ตาม การเข้ารับการรักษาในโรงพยาบาลจากโรคติดเชื้ออาร์เอสวี รวมถึงกรณีรุนแรงที่ต้องใช้เครื่องช่วยหายใจหรือเข้าหออภิบาลผู้ป่วยเด็กวิกฤต ส่วนใหญ่เกิดในทารกที่คลอดครบกำหนดและมีสุขภาพดี 

ปรึกษากุมารแพทย์หรือผู้ให้บริการด้านสุขภาพเพื่อข้อมูลเพิ่มเติม

• หลังจากติดเชื้ออาร์เอสวี พบว่ามีอาการหายใจมีเสียงหวีดใน 30%–50% ของผู้ป่วยในปีแรก และลดลงเหลือ 20%–30% ภายในปีที่สาม 

• เด็กอายุ 5 ปีที่เคยติดเชื้ออาร์เอสวี ในระบบทางเดินหายใจส่วนล่างในปีแรกของชีวิต มีอัตราการเป็นโรคหืดสูงกว่ากลุ่มที่ไม่เคยติดเชื้อ (21% เทียบกับ 16%)